Session 21 The Whispering Cage

Credits to Burruku (en chatgpt) for notekeeping. Redeef absent of session.

Een kroniek van wanhoop en verzet

De sessie begon zonder waarschuwing, midden in chaos. Bloed op steen, schreeuwen tegen staal, en magie die als een verstikkende mist in de lucht hing. De Conquerors of the Kutul Labyrinth — Redeef, Twiggles, Vahkahl, Ricochet, Burruku en de altijd aanwezige Jack — bevonden zich opgesloten in een onheilspellend, magisch veld. Een kooi die niet alleen het lichaam gevangenhield, maar ook de geest op de proef stelde.

Hoofdstuk I – De Bloedige Muren

De strijd barstte los met meedogenloze kracht. Een vrouwelijke zwaardvechter, snel en zonder genade, richtte haar woede eerst op Ricochet. Haar slagen dreunden door zijn harnas, en niet veel later keerde ze zich tegen Vahkahl, die twee verwoestende treffers incasseerde. Met een doffe klap stortte hij neer op de koude stenen vloer — bewusteloos, het lot overgelaten aan de grillen van de dood.

De ruimte zelf werkte mee met de vijand. Een sinistere spellcaster probeerde Redeef met Levitate uit te schakelen, maar de warlock schudde de magie woest van zich af. Groter nog was de psychologische terreur: fluisterende stemmen drongen Ricochets geest binnen. Een psionische aanval verlamde hem volledig — zijn lichaam gevangen, zijn geest opgesloten.

Burruku, vastberaden om haar vrienden te beschermen, ving de volle kracht van de zwaardvechter op. In een oogwenk kreeg ze 45 schade te verduren en ging neer. Alsof dat nog niet genoeg was, ontplofte een vertraagde magische bol midden in de kooi. Vahkahl en Burruku werden opnieuw getroffen, terwijl Ricochet, nog steeds verdoofd, plotseling werd weggeteleporteerd naar een onbekende ruimte achter de strijd.

Met meerdere helden uitgeschakeld en Twiggles en Burruku onder invloed van een dwingende betovering die hen letterlijk deed neerzitten, was de uitkomst onontkoombaar. De kooi hield stand. De strijd was verloren.

Hoofdstuk II – De Wacht en het Verraad

Boven hen hield Daniqua de wacht. Te lang. Vijftien minuten werden een eeuwigheid. Onrust knaagde aan hem en dreef hem naar beneden, dieper het ondergrondse complex in. Hij passeerde opslagruimtes, spiegelzalen vol vervormde reflecties, tot hij uiteindelijk de kern van het onheil vond.

Daar wachtte Vennifer. Bekend. Gevaarlijk. Niet alleen.

Daniqua probeerde te praten, maar woorden verloren hun kracht tegen staal en samenwerking. In enkele hartslagen werd hij overspoeld door aanvallen. 52 punten schade. Zijn vuur doofde. Met geen kans op overwinning gaf hij zich over.

Zijn focus en wapens werden afgenomen. Een verstikkende kraag werd om zijn nek geplaatst, die zijn magie onderdrukte. Vervolgens werd hij in een cel gegooid, naast de slapende, gehavende lichamen van Vahkahl, Ricochet en Burruku.

Hoofdstuk III – Ketenen van IJs en Vuur

Toen het bewustzijn langzaam terugkeerde, bleek de groep gescheiden maar niet gebroken. Daniqua, Twiggles en Redeef zaten in aangrenzende cellen, samen met een oudere tiefling: Rhasson.

Het ontsnappingsplan ontstond uit noodzaak.

Twiggles deed wat Twiggles het beste doet. Met een zachte, krakende beweging veranderde hij in een rat. Zijn houten lichaam kromp, de ketenen vielen los, en hij glipte door de tralies. Hij bereikte Ricochets cel en hervormde zich daar, massief en vastberaden.

Wat volgde was rauwe samenwerking. Met afwisselend extreme kou (Frostbite) en intense hitte (Bonfire) verzwakten ze de magische boeien. Het metaal brandde zich in Ricochets huid — 15 vuur schade — maar met een oerkreet en pure fysieke kracht brak hij los. De tralies bezweken met een donderend gekraak.

Vrijheid werkte aanstekelijk.

Eén voor één werden ook Vahkahl, Burruku en Redeef bevrijd. Rhasson bewees zijn waarde en hielp waar hij kon. Eindelijk samen nam de groep een korte adempauze. Wonden werden verzorgd, en Burruku’s woorden gaven nieuwe moed: 12 tijdelijke hit points voor iedereen.

De rust was kort. Een eenzame bewaker kwam poolshoogte nemen. Met verrassing en vastberadenheid werd hij snel uitgeschakeld. Een wapen werd buitgemaakt. Hoop herwon terrein.

Einde van de Sessie

De groep staat opnieuw verenigd. Gebroken ketenen liggen op de vloer. De kooi fluistert nog, maar haar grip is verzwakt.

Voor hen ligt een keuze: dieper afdalen in het duister…
of zich tactisch terugtrekken, levend — en wijzer.

Wordt vervolgd.